Dimopolis - Δημόπολις

Ως τακτικός αναγνώστης σου, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές παρατηρήσεις πάνω στο πρόσφατο αφιέρωμά σου στο θέμα 'Άμεση Δημοκρατία' (τεύχος 37, Ιανουάριος 2010).

Πράγματι, ο όρος 'Άμεση Δημοκρατία' ακούγεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια (εντός και εκτός Ελλάδας), πιθανώς μάλιστα αρχίζει να χρησιμοποιείται κατά κόρον. Είναι, επομένως, σεβαστή η προσπάθειά σου να διασαφηνίσεις, αν μη τι άλλο, τις αντικρουόμενες και σε πολλές περιπτώσεις στοχευμένες καταδολιεύσεις της ενδεχόμενης εφαρμογής μιας πολιτικής πρακτικής όπου η νομή της «εξουσίας» γίνεται αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, με στόχο την συχνότερη και αποφασιστικότερη συμμετοχή των πολιτών στα (μέχρι τώρα ανεξέλεγκτα) δρώμενα των ταγών, καθώς και στα (επ' ονόματί μας) τεκταινόμενα  από το Κράτος.

Σεβαστή είναι η προσπάθειά σου, αλλά εν πολλοίς ατελέσφορη και άνευ ουσίας!  Ως ασχολούμενος με αυτόν τον χώρο επί σειράν ετών, οφείλω να παρατηρήσω ότι για τις μετά τον Ρουσσώ αναφορές σου τα πράγματα είναι ελλιπή και οδηγούν τον αναγνώστη σε ατραπούς σκέψης άνευ επιστροφής.  Και μόνο το γεγονός ότι η λέξη 'μπολσεβίκος' αναφέρεται σε μειοψηφούντα, παρά ταύτα άρχοντα, είναι αρκετό για να σταματήσει κάθε συζήτηση περί δημοκρατίας, πολλώ δε μάλλον «άμεσης». Επ' αυτού, παραθέτω απόσμασμα της Ρ. Λούξεμπουργκ: «Ελευθερία μόνο για τα μέλη της Κυβέρνησης, μόνο για τα μέλη του Κόμματος - όσο πολυάριθμα και να είναι - δεν είναι καθόλου ελευθερία. Η ελευθερία είναι πάντα η ελευθερία αυτού που σκέφτεται διαφορετικά. Η ουσία της πολιτικής ελευθερίας δεν εξαρτάται από τους φανατικούς της "δικαιοσύνης", αλλά μάλλον από τις αναζωογονητικές, ευεργετικές και καθαρτικές πράξεις αυτών που σκέπτονται διαφορετικά. Αν η "ελευθερία" γίνει "προνόμιο", η λειτουργία της πολιτικής ελευθερίας σπάει ». Αλλά και οι μετά τον Λένιν αναφορές σου περιλαμβάνουν ιδεολογήματα του αριστερού χώρου,  ο οποίος χώρος, δυστυχώς, δεν μπορεί να σκεφθεί έξω από την πεπατημένη του.

Παρ' όλον ότι ο τίτλος σου αναφέρεται σε μια πολιτική «ουτοπία» (όρος εκ των πραγμάτων αφοριστικός) στα πρόθυρα της υλοποίησης, εν τέλει οδηγείς τον αναγνώστη σου σε μυθολογικές ανακρίβειες! Αναφέρομαι πιο συγκεκριμένα στον επίλογο του εκτενούς δημοσιεύματός σου, όπου διατυπώνεται (με έντονους χαρακτήρες μάλιστα) ή άποψη/έγκριτο(;) συμπέρασμα ότι  « Η Άμεση Δημοκρατία μπορεί να βρεί πλήρη λειτουργία και εφαρμογή δια μέσου του Διαδικτύου»! Επ' αυτού, σε παραπέμπω στο σχετικά πρόσφατο άρθρο του Καθηγητή του ΕΜΠ Δρ. Γεωργίου Καμπουράκη  στο περιοδικό ΚΩΠΗΛΑΤΕΣ, τεύχος 1, όπου καταδεικνύεται, με εκτενέστατες μάλιστα αναφορές σε πληθώρα άρθρων της διεθνούς βιβλιογραφίας,  η ανεπάρκεια του Διαδικτύου για τέτοιου είδους διαδικασίες.

Το Διαδίκτυο μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει ως ένα σημαντικό εργαλείο για την υποστήριξη πρακτικών πολιτικής επικοινωνίας και πληροφόρησης των Πολιτών, όχι όμως περαιτέρω! Η απάντηση στην «ουτοπία» θα μπορούσε να βρεθεί στην ανάπτυξη του Δικτύου Συμβουλευτικής Άμεσης Δημοκρατίας  ΠΕΡΙΚΛΗΣ, τεκμηριωμένου σε βάθος τόσο θεωρητικά, όσο και πρακτικά και (περιέργως και ενδιαφερόντως) γνωστού περισσότερο στο εξωτερικό από ότι στην χώρα που αναπτύχθηκε (ουδείς προφήτης στον τόπο του)!  Το βρίσκω αξιοσημείωτο ότι ουδεμία αναφορά έκανες στο Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ (έστω και υπό μορφήν υποσημείωσης), παρ' όλον ότι οι ειδικοί επί του θέματος συνεργάτες σου, όπως και η Σύνταξη σου,  το γνωρίζουν.    

Το ζήτημα εν προκειμένω, που αποτελεί  και κίνητρο για την διατύπωση αυτών των παρατηρήσεών μου, δεν είναι η προφανής παράλειψη αναφοράς στο Δίκτυο ΠΕΡΙΚΛΗΣ, αλλά ο πιθανός αποπροσανατολισμός/αποτροπή του αναγνώστη σου από την επιδίωξη και τελική επίτευξη του (άμεσα ορατού) στόχου αναδιανομής της πολιτικής ευθύνης και συμμετοχής του ως Πολίτη στην απομυθοποίηση των δογματικών αγγυλώσεων που επιμελώς συντηρούνται από «δημοκρατικά» εκλεγμένα κόμματα και από την λανθασμένη αντίληψη ότι η Δημοκρατία «παραχωρείται» σε μας από τους «κρατούντες», ευτελίζοντας έτσι την έννοια της ελευθερίας σε προνόμιο.