Dimopolis - Δημόπολις

Ως τακτικός αναγνώστης σου, θα ήθελα να διατυπώσω μερικές παρατηρήσεις πάνω στο πρόσφατο αφιέρωμά σου στο θέμα 'Άμεση Δημοκρατία' (τεύχος 37, Ιανουάριος 2010).

Πράγματι, ο όρος 'Άμεση Δημοκρατία' ακούγεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια (εντός και εκτός Ελλάδας), πιθανώς μάλιστα αρχίζει να χρησιμοποιείται κατά κόρον. Είναι, επομένως, σεβαστή η προσπάθειά σου να διασαφηνίσεις, αν μη τι άλλο, τις αντικρουόμενες και σε πολλές περιπτώσεις στοχευμένες καταδολιεύσεις της ενδεχόμενης εφαρμογής μιας πολιτικής πρακτικής όπου η νομή της «εξουσίας» γίνεται αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, με στόχο την συχνότερη και αποφασιστικότερη συμμετοχή των πολιτών στα (μέχρι τώρα ανεξέλεγκτα) δρώμενα των ταγών, καθώς και στα (επ' ονόματί μας) τεκταινόμενα  από το Κράτος.

Σεβαστή είναι η προσπάθειά σου, αλλά εν πολλοίς ατελέσφορη και άνευ ουσίας!  Ως ασχολούμενος με αυτόν τον χώρο επί σειράν ετών, οφείλω να παρατηρήσω ότι για τις μετά τον Ρουσσώ αναφορές σου τα πράγματα είναι ελλιπή και οδηγούν τον αναγνώστη σε ατραπούς σκέψης άνευ επιστροφής.  Και μόνο το γεγονός ότι η λέξη 'μπολσεβίκος' αναφέρεται σε μειοψηφούντα, παρά ταύτα άρχοντα, είναι αρκετό για να σταματήσει κάθε συζήτηση περί δημοκρατίας, πολλώ δε μάλλον «άμεσης». Επ' αυτού, παραθέτω απόσμασμα της Ρ. Λούξεμπουργκ: «Ελευθερία μόνο για τα μέλη της Κυβέρνησης, μόνο για τα μέλη του Κόμματος - όσο πολυάριθμα και να είναι - δεν είναι καθόλου ελευθερία. Η ελευθερία είναι πάντα η ελευθερία αυτού που σκέφτεται διαφορετικά. Η ουσία της πολιτικής ελευθερίας δεν εξαρτάται από τους φανατικούς της "δικαιοσύνης", αλλά μάλλον από τις αναζωογονητικές, ευεργετικές και καθαρτικές πράξεις αυτών που σκέπτονται διαφορετικά. Αν η "ελευθερία" γίνει "προνόμιο", η λειτουργία της πολιτικής ελευθερίας σπάει ». Αλλά και οι μετά τον Λένιν αναφορές σου περιλαμβάνουν ιδεολογήματα του αριστερού χώρου,  ο οποίος χώρος, δυστυχώς, δεν μπορεί να σκεφθεί έξω από την πεπατημένη του.