Το Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας www.dimopolis.gr ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ και ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ τη Δημωδία ''ΝΕΑ ΗΛΙΑΙΑ''.Βασισμένη σε μια ιδέα του Συντονιστή του Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας δικηγόρου Γιώργου Λ. Κόκκα.
Τα καλύτερα αποσπάσματα από την εκδήλωση
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!
Για να δείτε όλη την εκδήλωση (1 ώρα και 50 λεπτά)
πατήστε στην κάτω εικόνα
Λίγα λόγια για το δρώμενο
Ήταν η πρώτη προσπάθεια μέσα από τον θεατρικό τρόπο της "Δημωδίας" να εκφράσει το «κοινό περί Δικαίου αίσθημα» στη σύγχρονη ελληνική κρίση. Η πρώτη υπόθεση αφορούσε την ψήφιση του επαίσχυντου και δήθεν αναγκαίου "Μνημονίου". Η συμμετοχή του κοινού ήταν ζωηρή και οι αλήθειες που ειπώθηκαν, καυτές. Εκ μέρους του "Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας", ευχαριστούμε θερμά όλους για την παρουσία τους, την συμμετοχή και συμβολή τους.
Στις αρχές Φεβρουαρίου 2011 κατά τη διάρκεια των εργασιών στη γραμμή του ΗΣΑΠ στο Θησείο και στο σημείο που οι γραμμές διασχίζουν την Αρχαία Αγορά παράλληλα στην οδό Αδριανού εντοπίστηκε από τους αρχαιολόγους ένα εύρημα υψίστης σημασίας: Ο Βωμός των 12 Θεών .
Παρά τις επισημάνσεις των αρχαιολόγων για την ανεκτίμητη αξία του ευρήματος, η διοίκηση του ΗΣΑΠ, με τη σιωπηρή αποδοχή της πολιτείας και των αρμόδιων φορέων, αποφάσισε την εσπευσμένη κατάχωσή του!!! Τις επόμενες μέρες με παρέμβαση του ΚΑΣ, οι εργασίες πάγωσαν, δίχως όμως να εξασφαλίζεται η τύχη του Βωμού και των υπόλοιπων αρχαιολογικών ευρημάτων που βρίσκονται στην ίδια γραμμή του ΗΣΑΠ.
Ο Βωμός των 12 Θεών, που κατασκευάστηκε από τον εγγονό του Πεισίστρατου, Πεισίστρατο τον νεότερο, καθιερώθηκε ως ο ομφαλός της πόλης των Αθηνών, ως το ιερό κέντρο της και έκτοτε αποτέλεσε όχι μόνο το θρησκευτικό, αλλά και το ηθικό και πολιτικό κέντρο της πόλης. Όντας στη συμβολή των κεντρικών οδών της αρχαίας Αθήνας, λειτούργησε ως το σημείο μηδέν της πόλης, από το οποίο μετρούνταν οι αποστάσεις.
Παράλληλα, έχοντας μεγάλη θρησκευτική σημασία, αποτέλεσε ουσιαστικά ίσως το πρώτο θεσμοθετημένο άσυλο, στο οποίο κατέφευγαν οι ικέτες. Εκεί κανείς δεν τολμούσε να τους αγγίξει. Τέλος, δύναται να θεωρηθεί και ένα σύμβολο των πολιτικών διαδικασιών που οδήγησαν στην αυτοθέσμιση των Αθηναίων πολιτών, στην άμεση δημοκρατία και στο ιστορικό φαινόμενο του χρυσού αιώνα, μη υπολειπόμενο ως τέτοιο από τον ιερό μας βράχο την Ακρόπολη. Για την τύχη ενός τέτοιου ιερού φωτεινού φάρου της πολιτισμένης ανθρωπότητας, που φέρει πανανθρώπινα μηνύματα, δεν γίνεται να αποφασίζει η οποιαδήποτε διοίκηση του ΗΣΑΠ ή άλλοι πρόσκαιροι παράγοντες δεσμευμένοι στις οικονομικές επιταγές του σήμερα.
Για να βγει μια χώρα από κρίση πολλαπλή (οικονομική χρεοκοπία, κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, ανεπάρκεια της κρατικής μηχανής, δραματική απώλεια κοινωνικής συνοχής) δεν αρκούν μέτρα περιστατικά και περιστασιακά, απλώς «πυροσβεστικά».
Η Ελλάδα δεν μπορεί να ανακάμψει από τη σημερινή καταβαράθρωση με γιατροσόφια οικονομολόγων και αστειότητες «διαλόγου» ανάμεσα σε συντεχνίες συμφερόντων. Χρειάζεται στόχος ικανός να συνεγείρει καθολικά τις ατομικές συνειδήσεις, να προκαλέσει καινούργιο κοινωνικό συμβόλαιο.
Να καθορίσει η Ελλάδα τον ρόλο της και το περιεχόμενο του ονόματός της στη διεθνή σκηνή, τον δικό της ρόλο στον εταιρισμό με την Ε.Ε. Ο ρόλος δεν απαιτεί οπωσδήποτε ισχύ, πολεμική ή οικονομική, σημαίνει πριν από όλα, ειδοποιό διαφορά, σαφή, έμπρακτη, ενδιαφέρουσα για τους άλλους ετερότητα. Ο Βρετανός, ακόμα και το έσχατο μεθυσμένο ρεμάλι στα προάστια του Μάντσεστερ, σώζει την περηφάνια της διαφοράς του κοσμοπολίτη Αγγλοσάξονα, ο Γάλλος την καύχηση της κουλτούρας του, ο Γερμανός την έπαρση της κυριαρχικής του πάντοτε ισχύος. Δίκαιη, όμως, περηφάνια ετερότητας έχει και ο πολίτης της μικρής, ελάχιστης Φινλανδίας, ο Ούγγρος, ο Εβραίος, ο Ιρλανδός. Για δικούς του λόγους ο καθένας.
Η συνείδηση της ετερότητας δεν είναι ψυχολογική αυθυποβολή, ετικέτα φολκλορική, συλλογικός ναρκισσισμός για κατορθώματα προγόνων. Είναι συνειδητή μετοχή, έμπρακτη και με συνέπεια, σε συγκεκριμένη ευθύνη για συγκεκριμένη πρόταση: Τι το ξεχωριστό αντιπροσωπεύει μια κοινωνία, που ο ιστορικός της περίγυρος το έχει ανάγκη και άλλος δεν μπορεί να το προσφέρει.
Αυτό το ξεχωριστό στοιχείο, το ιδιαίτερο, λειτουργεί σαν δελτίο ταυτότητας των πολιτών της χώρας στο διεθνές πεδίο, κυρίως των εκπροσώπων και αρχόντων της, είναι τίτλος προσδιορισμού και αναγνώρισης, αιτιολογικό γνώμης και μετοχής στα διεθνώς συμβαίνοντα.
Με το τεχνητό, μεταπρατικό μας κρατίδιο οι Νεοέλληνες προσπαθήσαμε, εκατόν εβδομήντα χρόνια, να προβάλλουμε ως συλλογική ετερότητα το κουτοπόνηρο επινόημα του Κοραή: Οτι σαρκώνουμε, σαν απευθείας απόγονοι, την αρχαιοελληνική κληρονομιά, χάρη στο όνομά μας και μόνο δικαιούμαστε αναγνώριση και μετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι - ασχέτως αν καταλαβαίνουμε γρυ από τη γλώσσα και τα συγγράματα των αρχαίων Ελλήνων, αν χτίζουμε απέναντι από τον Παρθενώνα το αρχιτεκτονικό ανοσιούργημα του κ. Τσουμί.
Πάντως, το ιδεολόγημα της επαρχιώτικης μειονεξίας του κοραϊσμού τέλειωσε, γελοιοποιήθηκε καίρια, με τη στρατιωτική δικτατορία του 1967 - 1974. Και απόμεινε μονόδρομος ο απολυτοποιημένος οικονομισμός, δηλαδή η παραίτηση από κάθε αξίωση συλλογικής ετερότητας, ενεργού ταυτότητας, ξεχωριστού ρόλου στο διεθνές γίγνεσθαι.
Αυτή η παραίτηση στο όνομα του απολυτοποιημένου οικονομισμού, είναι το τυπικό γνώρισμα τριτοκοσμικών κυρίως κοινωνιών, παγιδευμένων στη λογική μονοδιάστατης «ανάπτυξης» που θα πει, μεγιστοποίησης της κατά κεφαλήν καταναλωτικής ευχέρειας.
Και ως οργανικό παράγωγο του Ιστορικού Υλισμού (από τον οποίο και συμφύονται σιαμαίοι μαρξισμός και καπιταλισμός) εξωραΐστηκε ο απολυτοποιημένος οικονομισμός σαν μονόδρομος «προόδου», παντιέρα μιας λιμασμένης για ευδαιμονισμό «Αριστεράς». Βέβαια, στον απολυτοποιημένο οικονομισμό είχε παγιδεύσει την Ελλάδα, από τη δεκαετία κιόλας του '50, ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής - ανεπίγνωστα (ασφαλώς) ένοχος για ένα από τα πιο στυγερά εγκλήματα στην ελληνική ιστορία: την οικιστική ομοιομορφοποίηση του ελλαδικού τοπίου, την έμπρακτη παραίτηση από κάθε συνείδηση και ευθύνη ετερότητας, αισθητών βιωμάτων ιδιογενούς καταγωγής και συνέχειας.
Στον ίδιο αυτόν μονόδρομο επανέφερε τη χώρα ο Καραμανλής και με τη μεταπολίτευση του 1974. Στον οικονομικό επέμεινε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, κατασπαταλώντας σε ψηφοθηρικές παροχές τους πακτωλούς των ευρωπαϊκών «πακέτων σύγκλισης» για να εξαγοράσει την ηδονή της εξουσίας.
Σήμερα πια, η ταυτότητα με την οποία προσδιορίζουν την Ελλάδα τα διεθνή ΜΜΕ, η ταυτότητα που αποδίδουν οι πάντες στον Ελληνα όπου της γης ταξιδέψει, είναι αυτή του πολίτη μιας οικονομικά κατεστραμμένης και κοινωνικά διεφθαρμένης χώρας. Το όνομα «Ελλάδα», όπως ακριβώς το όνομα «Ρουάντα» δεν παραπέμπει συνειρμικά ούτε σε Ιστορία ούτε σε πολιτιστική ετερόρτητα, αλλά μόνο σε μια οικονομία ρημαγμένη από ληστρικές συντεχνίες κομμάτων, συνδικάτων και αετονύχηδων «προμηθευτών» του Δημοσίου. Πώς μπορεί μια τέτοια χώρα να αποβλέψει σε ανάκαμψη ξεκινώντας από τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου και της ευθύνης της στον ευρωπαϊκό και στον διεθνή στίβο; Μοιάζει ουτοπικό, ανεδαφικό, αντιφατικό.
Ομως, η συνειδητοποίηση της προτεραιότητας να επανακαθορίσουμε ρόλο και ταυτότητα του Ελληνα στη διεθνή σκηνή, είναι μάλλον το τελευταίο χαρτί που μένει για την αφύπνιση κοινωνικής δυναμικής, την αναχαίτιση της οικονομικής καταστροφής και της κοινωνικής αποσύνθεσης. Ουτοπικό και ανεδαφικό είναι να περιμένουμε αυτόν τον επανακαθορισμό από το ελεεινό και υπόδικο στις συνειδήσεις πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Μπορούμε να τον πετύχουμε στο πεδίο της λογικής και της δικής μας ανάγκης: αν πάρουμε απόσταση από την κομματική καφρίλα. Η γλώσσα, παρ' όλη τη διαστρέβλωση και ατίμωσή της από όσους εγκλημάτισαν στο υπουργείο Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση, παραμένει δυναμική ζύμη για την αποκατάσταση της συλλογικής ετερότητας των Ελλήνων.
Η σπουδή και επανεύρεση της μακραίωνης εμπειρικής παράδοσης, από τον Θουκυδίδη ώς τον Μακρυγιάννη, του μεταφυσικού στόχου της πολιτικής, η εκδοχή της πολιτικής ως κοινού αθλήματος να «αληθεύει» ο βίο?, μπορεί επίσης να είναι ελληνική μοναδικότητα κατεξοχήν επίκαιρη στο φθίνον «παράδειγμα» της Νεωτερικότητας σήμερα.
Δεν μιλάμε για θρησκευτικά ιδεολογήματα που εγκυμονούν φονταμενταλισμούς και θεοκρατίες τύπου Χομεϊνί ή Μπους, αλλά για το πέρασμα από «το ζητείν απανταχού το χρήσιμον» στο «αποβλέπειν προς το αληθέστατον». Με την αλήθεια κατόρθωμα σχέσεων κοινωνίας, όχι νάρθηκα κανονιστικών διατάξεων. Γλώσσα και αλήθεια, δηλαδή ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού και της ιδιοτέλειας, γεννούσαν πάντοτε όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας: Το φιλότιμο (την ευγενέστερη εκδοχή της φιλοδοξίας: ανάγκη για τα «δίκαια και ανεκτίμητα εύγε»), την αρχοντιά της φιλοξενίας, τη μεγαλοψυχία της προσφοράς, την πατίνα της «ευγένειας» (nobilitas, εξοχότητας) που ήταν κατάκτηση ήθους, όχι δεδομένο βιολογικής καταγωγής.
Οσο μεγαλώνει η «μικρά ζύμη» των πολιτών των συνειδητοποιημένων σε αυτές τις προτεραιότητες, σώζεται και η ελπίδα να απελευθερωθεί κάποτε η ελληνική κοινωνία από τη σημερινή υποτέλεια στα συμφέροντα και στις ορέξεις του κομματικού, δημοσιογραφικού, συνδικαλιστικού υποκόσμου. Το άρρωστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας, βασανίζει σαδιστικά τους πολλούς μόνο για τη δική του ψυχοπαθολογική ηδονή της εξουσίας και της δημοσιότητας.
Ομως, όταν η συνειδητοποίηση του τι μας στερούν κερδίσει την κρίσιμη μάζα του κοινωνικού σώματος, τότε θα συμβεί η απροκαθόριστη έκρηξη, η πραγματική, όχι ρητορική εθνεγερσία. Και ο τρόπος της εθνεγερσίας, πάντοτε, μόνον ένας: Υπηρεσιακή κυβέρνηση εξωκομματικών προσωπικοτήτων, με εντολή για τη σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και καινούργιο, εξ υπαρχής, Σύνταγμα. ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ, ΕΠΙΜΕΝΩ ΕΓΩ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ή Η , ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ! ΠΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΝΑ ΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΜΕ ΤΟΝ ΦΥΣΙΚΟ ΡΟΛΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΣΑΝ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ .
Πολίτες από όλους τους πολιτικούς χώρους, συζητήσαμε για την πολιτική κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα και διατυπώσαμε την ανησυχία μας και την οργή μας για τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις.
Είναι κοινή διαπίστωση ότι η διαφθορά, η σήψη και η ανικανότητα που επιβλήθηκαν στην ελληνική κοινωνία, σε βάρος των πραγματικών της αναγκών, είναι καταστάσεις που δεν ταιριάζουν στους αγώνες, στις θυσίες και στην ιστορία του Λαού μας.
Το πολιτικό σύστημα έχει ήδη προ πολλού καταρρεύσει στην συνείδηση της πραγματικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.
Οι ολιγαρχικές δομές του πολιτικού και οικονομικού μας συστήματος, αναπαράγουν την αναξιοκρατία, την φαυλότητα, την αδικία και καταπατούν κάθε ανθρώπινη αξία.
Η θεσμική θεμελίωση της πολιτικής εξουσίας, πάνω σε ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς αλλά κυρίως σε οικονομικές σχέσεις που περιχαρακώνουν και μεγιστοποιούν τις κοινωνικές αντιθέσεις, είναι η ουσιαστική αιτία της διευρυμένης κρίσης σε όλα τα επίπεδα.
Το πρόβλημα του τόπου μας είναι ταυτόχρονα και οικονομικό και πολιτικό.
Υπάρχουν μεγάλες ευθύνες για τις οποίες οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν.
Είναι ανάγκη των καιρών, να δημιουργηθεί μια πολιτική και κοινωνική δύναμη, που θα ενώσει και θα εκφράσει τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Κι αυτή η έκφραση δεν μπορεί να σχετίζεται πλέον με το κομμάτιασμα της κοινωνίας των Πολιτών σε τεχνητές κομματικές διαφοροποιήσεις και παρατάξεις διχασμών και διάλυσης των Ελλήνων! Ο κοινωνικός ιστός μπορεί να αναστηθεί μόνο με την παραδοχή μιας και μόνης διάκρισης των σύγχρονων Ελλήνων: των παρασιτικών, που μας οδήγησαν στη σημερινή αθλιότητα και των δημιουργικών, που πρέπει να αναδείξουμε πλέον για να μας οδηγήσουν στην πραγμάτωση των οραματισμών του Έθνους και της Κοινωνίας μας.
Καλούμε όλους τους πολίτες που αγωνιούν για την πορεία της χώρας και ενδιαφέρονται για τα κοινά, καθώς και όλες τις συγκροτημένες κινήσεις πολιτών που έχουν δημιουργηθεί προκειμένου να αντισταθούν στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για κοινούς αγώνες.
Για να διασφαλίσουμε ότι κανένα ξένο η ντόπιο κέντρο αποφάσεων, δεν θα μπορεί να ελέγξει και να διαστρεβλώσει την αυθόρμητη και δυναμική αυτή προσπάθεια, καθιερώνουμε στην εσωτερική λειτουργία μας, τους κανόνες της άμεσης Δημοκρατίας, όπου όλοι θα συμμετέχουν ισότιμα και αποτελεσματικά, χωρίς ιεραρχικά σχήματα που θα φαλκιδεύουν τον αγώνα.
Η διαχρονική αξία, της άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην λήψη των αποφάσεων, πρέπει να αποτελέσει δομικό στοιχείο της πολιτικής και κοινωνικής πορείας της σύγχρονης Ελλάδας. Μιας πορείας που θα γονιμοποιήσει και την Ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη, ενώ θα εκπέμψει και ένα ελπιδοφόρο οικουμενικό μήνυμα του Ελληνισμού στον αγοραίο κόσμο της Παγκοσμιοποίησης!
Η βάση της επιτυχίας μιας τέτοιας προσπάθειας μπορεί να στηρίζεται στη μαζική αφύπνιση των σύγχρονων Ελλήνων, που προκαλεί η εισβολή των δυναστών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα μας και στις επαναστατικές προτάσεις αλλαγής του τρόπου λήψης αποφάσεων σε όλη τη χώρα.
Με ταυτόχρονη αλλαγή του Πολιτικού συστήματος, που καλούνται να διεκδικήσουν και να πραγματώσουν σε ενωτικό πνεύμα όλοι οι πολίτες .
Με αντικατάσταση των σάπιων θεσμών της αντιπροσωπευτικής δήθεν Δημοκρατίας από τους δοκιμασμένους θεσμούς της αυθεντικής άμεσης Δημοκρατίας, που ένα νέο Σύνταγμα των Πολιτών θα εκφράζει και θα διακονεί! Σύνταγμα - Χάρτα Δικαιωμάτων, που θα κυριαρχούν τα Δημοψηφίσματα Λαϊκής Πρωτοβουλίας, οι Νομοθετικές Πρωτοβουλίες Πολιτών, η ανακλητότητα των κληρωτών κατά βάση Αρχόντων και η κυκλικότητα στην ανάληψη εξουσίας μέχρι την εξάντληση όλων των προσφερομένων στα Κοινά!
Με παραδειγματική τιμωρία των επικίνδυνα ισχυρών και φαύλων και με «σεισάχθεια» των βαρών που μας επιβλήθηκαν, χωρίς να ενημερωθούμε και να ερωτηθούμε από διαπλεκόμενους πολιτικούς με τους οικονομικούς εξουσιαστές μας των τελευταίων δεκαετιών!
Με βαθιά πίστη στις αρχές, της λαϊκής κυριαρχίας, του πατριωτισμού και των κοινωνικών αγώνων, θεωρούμε ιστορική αναγκαιότητα την συγκρότηση Ενωτικού μετώπου, για την απομάκρυνση του πολιτικού κατεστημένου
Μετά τις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που θα ακολουθήσουν το επόμενο χρονικό διάστημα, με όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, οι ίδιοι οι πολίτες μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, θα καθορίσουν την χρονική στιγμή που θα πραγματοποιηθεί πάνδημη συγκέντρωση, ώστε να εκφραστεί με ειρηνικό αλλά αποτελεσματικό και αποφασιστικό τρόπο η λαϊκή βούληση.
Η κλοπή του δημοσίου χρήματος, η κακοποίηση των ιδανικών μας, η λεηλασία της χώρας και η καταπάτηση της αξιοπρεπείας των πολιτών, δεν θα μείνουν αναπάντητα.
Ο Λαός έχει πάρει την απόφαση να μιλήσει και να δραστηριοποιηθεί προκειμένου να αναλάβει τον ιστορικό του ρόλο.
Η Ελλάδα, δεν μπορεί να είναι προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων. Η Κοινωνία, δεν μπορεί να είναι αρένα εκμετάλλευσης. Η Ελευθερία και η ζωή δεν μπορεί να είναι προνόμιο των ολίγων.
Καλούμε κάθε έντιμο και συνειδητό πατριώτη και κάθε κοινωνικό αγωνιστή, σε όποια παράταξη και να ανήκει, να συμμετάσχει σ αυτό το δίκαιο αγώνα με σεβασμό στην λαϊκή κυριαρχία, προσερχόμενοι το τριήμερο 15-17 Σεπτέμβρη 2010, στις εκδηλώσεις εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Δημοκρατίας στην Πνύκα, ώρα 18:00 της 15 Σεπτέμβρη 2010, και του Διημέρου Δημοκρατικών Διεκδικήσεων στο Πνευματικό Κέντρο Χολαργού, για να συνδιαμορφώσουμε τις προοπτικές μας αυτές.
Η Κοινωνική Αντίσταση συγκροτείται με πρωτοβουλίες πολιτών από όλη την Ελλάδα. Διεύθυνση: Ιπποκράτους 42 Τ.Κ. 106 80 Αθήνα Τηλ. Επικοινωνίας: 2103648300 - 6944545888
Εμείς, οι απλοί Έλληνες πολίτες, εργαζόμενοι, υπάλληλοι, επαγγελματίες, σπουδαστές, αγρότες, άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης, συνταξιούχοι και άνεργοι κάθε κατηγορίας καταγγέλλουμε με οργή το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τους κυρίαρχους οικονομικοπολιτικούς κύκλους που προτίθενται να επικυρώσουν στις 8 του Ιούλη την οικονομική-πολιτική κατοχή της χώρας με την ψήφιση στην Βουλή του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό.
Η ΜΚΟ «Βήμα για Δημοκρατία Πολιτών» (ΒγΔΠ) ιδρύθηκε το 1995 κατά τις εργασίες του Συνεδρίου «Προς την Αυθεντική Δημοκρατία». Έκτοτε απασχολείται ενεργά με την υπέρβαση του συγχρόνου πολιτικού αδιεξόδου σε αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση, δηλαδή με τη δημιουργία ενός προτύπου μοντέλου συμμετοχής των πολιτών και των (συλλογικών τους) οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, εμπνευσμένου από τη λειτουργία της Εκκλησίας του Δήμου στις πόλεις-κράτη της Αρχαίας Ελλάδας, με τη συστηματική και ορθή χρήση των νέων τεχνολογιών για την καταγραφή γνώμης πλήθους πολιτών.
Creation of 2009.
Κ Α Τ Α Σ Τ Α Τ Ι Κ Ο