Dimopolis - Δημόπολις

Συγκρίνοντας το  αμεσοδημοκρατικό  μοντέλο με τις κοινωνίες δυτικού τύπου, όπου κατά βάση διάγει η σύγχρονη ανθρωπότητα,  υφίστανται ουσιώδεις διαφορές σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης της ανθρώπινης διαβίωσης, αφού το γενικό πρότυπο στις κοινοβουλευτικές «δημοκρατίες» επιβάλλει την λήψη αποφάσεων να γίνεται από αιρετούς δήθεν αντιπροσώπους των πολιτών, που λαμβάνουν «εν λευκώ» εντολές μια φορά στα τέσσερα ή και περισσότερα χρόνια και τις επιβάλλουν από την κορυφή προς τα κάτω, ενώ το αμεσοδημοκρατικό  πρόταγμα λειτουργεί αντίστροφα από τη βάση προς την κορυφή 

και έχει μια διαφορετική ηθική των πραγμάτων και αντίληψη της ζωής, διαπνεόμενο από αυθεντικά δημοκρατικές αρχές, όπως η συχνή χρήση δημοψηφισμάτων, η θεσμοθετημένη υποστήριξη Νομοθετικών Πρωτοβουλιών Πολιτών (Initiatives), η κυκλική εναλλαγή όλων των ενδιαφερομένων πολιτών στις θέσεις εξουσίας, ακόμα και με κλήρωση μεταξύ τους, το δικαίωμα της ανακλητότητας των αρχόντων (right  to recall) κλπ         
Η άμεση Δημοκρατία εκφράζεται σήμερα παγκόσμια σε θεωρητικό επίπεδο από το ομώνυμο Παγκόσμιο Κίνημα («Worldwide Direct Democracy Movement -WDDM»), που ιδρύθηκε στους Δελφούς το 2000, όταν η μη κυβερνητική μας οργάνωση «Βήμα για Δημοκρατία Πολιτών» διοργάνωσε το δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο Άμεσης Δημοκρατίας και μπορεί κανείς να δει τον τρόπο λειτουργίας και τους άκρως ενδιαφέροντες διαλόγους και πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται στην ιστοσελίδα www.world-wide-democracy.net. Ο υποφαινόμενος είναι ιδρυτικό μέλος και εκλεγμένο μέλος της τριμελούς Γραμματείας του.

Αυτό το κίνημα  προέκυψε από το άτυπο παγκόσμιο συνέδριο Άμεσης Δημοκρατίας («Continuing International Congress on Direct Democracy- CICDD») που δημιουργήθηκε το 1998 στην Πράγα, όταν συναντηθήκαμε μετά από πρόσκληση του δημοκράτη ακτιβιστή Jiri Polak και του πρωτοπόρου καθηγητή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Auburn (www.auburn.edu) των ΗΠΑ Ted Becker, σαράντα περίπου προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, εκφραστές της σύγχρονης πολιτικής αναζήτησης, με όραμα τη σύγκλιση των νέων τεχνολογιών και της δυνατότητας καταγραφής γνώμης πλήθους με την δημοκρατική λειτουργία των ανθρώπινων κοινωνιών. Αυτός ο πολιτικός φορέας λειτούργησε με μεγάλη επιτυχία επί οκταετία στο Διαδίκτυο, ως προφητικός πρωταγωνιστής της σήμερα λεγόμενης «μπλογκόσφαιρας» και στους ανεξάντλητους διαλόγους περί Άμεσης Δημοκρατίας κατεγράφησαν εκπληκτικής έμπνευσης πολιτικοί στοχασμοί για πρωτοποριακά ζητήματα, όπως η αντικατάσταση των πολιτευτών αντιπροσώπων μας από ελεύθερα ανακλητούς πληρεξουσίους μας κατά υπουργεία και με αντιστοίχηση με τις σύγχρονες δομές εξουσίας, η δυνατότητα κλασματικής ψήφου, ανάλογα με το βαθμό εμπλοκής και το πραγματικό άμεσο ενδιαφέρον του κάθε πολίτη που συμμετέχει σε δημοψηφίσματα και λοιπούς αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, που δυστυχώς δεν έχουν δει ακόμη το φως της δημοσιότητας. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το CICDD κατέδειξε τις νέες μορφές πολιτικής επικοινωνίας ενεργών πολιτών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, που ήδη αποτελούν βασικά μέσα λειτουργίας όλων των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων.

Από το κίνημα αυτό προέκυψε το 2002 το Πανευρωπαϊκό Δίκτυο Αμεσοδημοκρατικών Πρωτοβουλίων (Network of Direct Democratic Initiatives in Europe- NDDIE), που μετεξελίχθηκε στην European Referendum Campaign και αποτέλεσε την βασική πλατφόρμα διεκδίκησης της καθιέρωσης του θεσμού του Πανευρωπαϊκού Δημοψηφίσματος, συμμετείχε ενεργά στις ανοιχτές διαδικασίες της «Συνέλευσης για το Μέλλον της Ευρώπης» που δημιούργησε τη Ευρωπαϊκή Συντακτική Συνθήκη («Ευρωσύνταγμα») και συντέλεσε ουσιαστικά στην αποδοχή από την Ολλανδική κοινωνία της διοργάνωσης δημοψηφίσματος για την κύρωση αυτής (κατόπιν αποδοχής σχετικής πρότασής μας από όλα τα πολιτικά κόμματα, αφού το Ολλανδικό Σύνταγμα δεν προέβλεπε το θεσμό αυτόν), που μετά το Γαλλικό «ΟΧΙ» σε παρόμοιο δημοψήφισμα ανέστειλε την ισχύ και εξέλιξη αυτής. Βέβαια καταφέραμε τη θεσμοθέτηση στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη (άρθρο 47 §4) της Ευρωπαϊκής Λαϊκής Πρωτοβουλίας («Initiative»), δηλαδή το δικαίωμα ενός εκατομμυρίου ευρωπαίων πολιτών από ένα ικανοποιητικό αριθμό κρατών-μελών (ερμηνεύεται από 8 κράτη τουλάχιστον στα 27 μέλη της Ε.Ε.) να προκαλούν τη νομοθέτηση Ευρωπαϊκών Κανόνων Δικαίου από τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δικαίωμα  που δεν έχουν ούτε  τα  Εθνικά  Κοινοβούλια!